อ่าน “แอนิมอล ฟาร์ม”


          นวนิยายระดับตำนานเสียดสีการเมืองและการปฏิวัติ เขียนโดย “ยอร์จ ออร์เวลล์” เมื่อปี ค.ศ.1943 ยุคสหภาพโซเวียตรุ่งเรืองเล่มที่ผมอ่านเป็นฉบับแปลของ “เพชร ภาษพิรัช”

          แอนิมอล ฟาร์ม เป็นเรื่องราวของเหล่า “สัตว์” ในฟาร์มแห่งหนึ่งลุกฮือขึ้นปฏิวัติยึดอำนาจและขับไล่ “คน” ที่เป็นเจ้าของฟาร์มออกไป

          สาเหตุเป็นเพราะเหล่าสัตว์มองมนุษย์เป็นศัตรูหนึ่งเดียวที่ขโมยผลผลิตที่เกิดจากแรงงานของสัตว์ไปทุกอย่าง ทำไมผลผลิตที่ลงแรงไปถึงไม่เป็นของเรา 

          ถ้าจำกัดมนุษย์ออกไปได้ เราจะรวยและเป็นอิสระ

          ความเป็นปฏิปักษ์ไปถึงขั้น “อะไรที่เดินสองเท้าถือเป็นศัตรูทั้งหมด” และ “เราจะไม่ทำเหมือนมนุษย์”

          หลังพวกมันยึดฟาร์มได้ “หมู” ซึ่งในเรื่องยกให้เป็นสัตว์ที่ฉลาดที่สุดในบรรดาสัตว์ทั้งหลายก็ตั้งตัวเป็น “ผู้นำ-ผู้ปกครอง” พร้อมกับตั้งข้อบัญญัติขึ้นบนหลักการที่ว่า 

          “สี่ขาดี สองขาเลว”

          ทว่าสหายสัตว์ก็ยังต้องก้มหน้าก้มตาทำงานหนักไม่ต่างจากเมื่อครั้งที่มีมนุษย์เป็นเจ้าของ เผลอ ๆ จะหนักกว่าด้วยซ้ำ ยกเว้น “พวกหมู” ที่มีฐานะและความเป็นอยู่ดีกว่าพวก

          ไม่ใช่ว่าอภิสิทธิ์ที่พวกหมูได้จะไม่ถูกสงสัยหรือตั้งคำถาม แต่คำตอบที่ได้รับก็จะเป็นไปทำนองว่าทำไปเพื่อ “ผองสัตว์” มีชีวิตที่ดีขึ้น สลับกับการขู่ว่า ระวังมนุษย์ที่เป็นอดีตเจ้าของฟาร์มจะกลับมา


          แอนิมอล ฟาร์ม มาถึงจุดพลิกผัน เมื่อหมูชนชั้นนำ แตกกันเอง เกิดการแย่งชิงอำนาจการปกครอง

          นับจากนั้นฟาร์มแห่งนี้ก็เปลี่ยนไปอย่างไม่มีวันกลับ “อำนาจ” ในมือ “ผู้นำตัวใหม่” ทำให้สัตว์ใต้ปกครองต้องน้ำตาตกใน

          บัญญัติที่เขียนด้วยมือถูกลบด้วยกีบจาก           “สี่ขาดี สองขาเลว” เป็น “สี่ขาดี สองขาดีกว่า”

          ด้วยข้ออ้างเพื่อความเท่าเทียม เสรีภาพ และชีวิตที่ดีกว่าของสัตว์บางชนิด

ความเป็นไปในเรื่อง “แอนิมอล ฟาร์ม” ที่ว่าเสียดสีชนชั้นปกครองแล้ว ตอนจบช่างเป็นตลกร้ายที่แสบสันยิ่งกว่า

          “แอนิมอล ฟาร์ม” สะท้อนความจริงของอำนาจ ผู้ปกครอง และผู้อยู่ใต้ปกครอง ที่บางครั้งก็ไม่อยากจะยอมรับหรือจำยอมรับมัน.